I znów z Akademią 30+ dzieją się fajne rzeczy. A jakie? 15 km marszu w lesie w ciemności i w deszczu! Brzmi zachęcająco? Dorzucę kilka szczegółów. Pojechaliśmy w sobotę do harcerskiej bazy noclegowej w Wygoninie niedaleko Starej Kiszewy na skraju Borów Tucholskich i niezrażeni jesienną aurą ruszyliśmy w las, by rozwiązywać niełatwe wcale zagadki i przede wszystkich dobrze się bawić. A potem już tylko kiełbaski pieczone w kominku (sic!) i nocleg na harcerskich pryczach. A kto poszedł wcześnie spać, rano miał siłę, by pójść do lasu na grzyby. Niektórzy obłowili się np. w smakowicie wyglądające kurki.

Ze mnie grzybiarz żaden, koszyk pozostał więc pusty, za to pamięć aparatu wzbogaciła się w kilka okazów, czyż nie są piękne?

14 lipca wybraliśmy się na zorganizowany przez Akademię 30+ spływ kajakowy przez Żuławy Wiślane.  Start: Wróblewo, meta: Gdańsk.

Bastiony

Płynęliśmy leniwym kanałem Motławy - miło i przyjemnie - i nie trudząc się zbytnio, bo przecież z nurtem. Ani się więc obejrzeliśmy, kiedy pokonaliśmy 17 km i wpłynęliśmy na teren bastionów i dalej do przystani Żabi Kruk w Gdańsku.

Właśnie w samą porę by zdążyć na Fetę, czyli Międzynarodowy Festiwal Teatrów Ulicznych i Plenerowych, który od kilku już lat gości w tej okolicy Gdańska, na terenach przepięknych, a niekoniecznie wszystkim znanych i  wciąż mimo swej urody zaniedbanych.
Festiwal rok w rok gromadzi wierną i niezawodną publiczność, której bez wątpienia zawdzięcza swoją niezwykłą atmosferę. 
 I ja tam byłam.... i oto, co zobaczyłam :)

...czyli 3 dni we Lwowie.

Konia z rzędem temu, kto zgadłby, że to wspaniałe miasto na reklamach tanich linii lotniczych przedstawiane jest w ten właśnie sposób? Wielowiekowa tradycja i niełatwa historia jest chyba dla zachodnich turystów mniej zjadliwa niż wizja słodkiego wschodniego raju, gdzie wciąż za niewielkie pieniądze można zasmakować rozkoszy podniebienia.

Kuszenie słodkościami i na nas podziałało, ale najpierw poznaliśmy i inne smaki Lwowa, od początku jednak.
Ponieważ wyjazd zorganizowała gdańska Akademia 30+, miejsce dające możliwość poszerzania horyzontów osobom, które szkołę skończyły czas jakiś temu, ale wciąż mają głód wiedzy - można było się spodziewać ciekawego programu - nie inaczej było tym razem.

Wyjechaliśmy autokarem z Gdańska spod siedziby 
GWO już o godz. 6 rano 12 maja (kto wstaje o tak nieludzkiej porze), aby po 14 godzinach jazdy dotrzeć w końcu do Przemyśla. Niestety, przybyliśmy po zmroku, a miasto wydało się nam tak ciekawe, ze z chęcią zobaczylibyśmy  je także w pełnym słońcu i zabawili tam dłużej.

Przemyśl

Niestety, już 13 maja w piątek ruszyliśmy ku granicy polsko-ukraińskiej na przejście w Medyce - ten dzień nie okazał się pechowy, bo granicę przekroczyliśmy w 1,5 godziny i ruszyliśmy na Lwów. Ukraina przywitała nas chmurna pogodą - ale i to, i kiepskie drogi, po których przyszło nam się poruszać nie były w stanie zepsuć świetnych humorów. Około południa zobaczyliśmy opłotki miasta Lwa, a następnie   manewrując po wąskich uliczkach i korkując pół miasta, z narażeniem nerwów kierowcy i pasażerów oraz lakieru na zaparkowanych wokoło samochodach postawiliśmy nasz pojazd pod gmaszyskiem hotelu Dniestr. 

Hotel Dniestr

Czterogwiazdkowy moloch gościł już prezydentów i gwiazdy estrady (w holu zdjęcia sław, nie wszystkie nam znane, ale rozpoznaliśmy min. Hillary Clinton) i nam zaoferował jednorazowe kapcie, wielkie choć niezbyt wygodne łóże i wiele radości z niespodziewanego luksusu.

Zaraz po przyjeździe poszliśmy na małe zwiedzanie miasta uwieńczone obiadem w słynnej "Puzatej chacie" - który poprawił humory znużonym nieustającą mżawką turystom. Nauka jaką stamtąd wyniosłam jest taka - lepiej na Ukrainie mówić po polsku niż angielsku - bo młodzi ludzie znają go słabo i mój "potatowy" kotlet okazał się mięsnym. O 18 popędziliśmy na wykład profesora Jarosława Hrycaka - pierwszy z przygotowanym przez Akademię.
Mówił on o problemie pojednania polsko-ukraińskiego - temat ten zbyt poważny na miarę mojego bloga - zacytuję jednak znamienitego wykładowcę - który choć nie ukrywał swojego sceptycyzmu wobec obecnej ukraińskiej sytuacji - zdawał się wierzyć w możliwość porozumienia zwłaszcza w sferze międzyludzkiej - podkreślając wagę takich jak nasze spotkań.

Pozostałą część piątkowego wieczoru spędziliśmy, sprawdzając puls nocnego życia miasta. Bił mocno. Widzieliśmy tańczące tango pary - które wyległy na ulicę - gdy w knajpie nie starczyło miejsca - czyżby tak to wyglądało przed wojną? -sami zaś powłóczyliśmy się w poszukiwaniu synagogi Złota Róża. 

Pod Złotą Różą

Lwów niegdyś był schronieniem sporej diaspory żydowskiej - do naszych czasów dotrwały jedynie szczątki po tamtym życiu - krążyliśmy długo w noc po tych samych uliczkach zanim zorientowaliśmy się, że słynna świątynia jest teraz dziurą w ziemi. 
Na pocieszenie weszliśmy do sąsiedniej kamienicy, gdzie mieści się restauracja "Pid Zolotoyu Rozoyu". Rysunki Schulza na ścianach, kelner zamiast przynieść rachunek targuje się z klientami -  nie czuję jednak klimatu, mam wrażenie, że bawimy się na cmentarzu.
14 maja. Kolejny dzień, kolejny wykład. Tym razem lwowscy batiarzy - o których wyczynach legendy krążą do dziś. Komu świta obraz Sczepcia i Tońca z przedwojennych filmów śpiewających o tym jak dobrze się żyje w Lwowi, powinien też zdać sobie sprawę z tego, że mnogość anegdot odkrywa nie tylko bogactwo galicyjskiego tygla, lecz też okrucieństwo i biedę tamtego świata. Wojna starła go z powierzchni ziemi -pozostawiając wspomnienia i nostalgiczne legendy - w których, jak w krzywym zwierciadle, czasem uda się dostrzec ułamek prawdy.


 Na poszukiwania materialnych śladów dawnych dni wybraliśmy się z przewodnikiem - i choć nasz spacer trwał 4 godziny widzieliśmy tylko część wspaniałości. 

Niepostrzeżenie nadeszła wiosna i choć teraz już zadomowiła się na dobre, to jeszcze dwa tygodnie temu nie było to takie oczywiste. Pomimo niezbyt zachęcającej, wietrznej i chłodnej aury 16 kwietnia wybraliśmy się na wycieczkę z uczestnikami Akademii 30+ i do rezerwatu Beka niedaleko Mrzezina. Nasza wyprawa miała konkretny cel - poszliśmy na ptaki. Nie było to w żadnej mierze pójście na łatwiznę, ale z odpowiednim przewodnikiem nie okazało się też takie trudne.

Żeby zobaczyć, trzeba wiedzieć jak i gdzie patrzeć. Nas w świat birdwatchingu wprowadzał Pan Piotr Kamont ze Stowarzyszenia Wspólna Europa. Wcześniej odbył się wykład, który wyposażył nas w teorię - więc jeżeli wam wciąż lotki kojarzą się jedynie z grą w badmintona - musicie sporo nadrobić.

Fachowe słownictwo nie jest może aż tak niezbędne -  jak bystre oko  i znajomość cech charakterystycznych pozwalających odpowiednio zaklasyfikować obserwowanego ptaka - a to przecież w birdwatchingu chodzi. Kto wie jednak, czy nie ważniejsza jest sama frajda i radość z bezpośredniego kontaktu z przyrodą.  A było jej co nie miara!

Dzięki wsparciu fachowemu wiemy, że widzieliśmy żurawie, czaplę siwą, błotniaka stawowego i kanię czarną.  Miejmy nadzieję, że i w tej dziedzinie ćwiczenie czyni mistrza  - więc lornetki w dłoń i na łowy! 

Fotografowanie ptaków wymaga refleksu - tu siedziała pliszka siwa..